Во етеричниот простор на уметничкото изразување, каде што обичното му отстапува место на извонредното, танцот се појавува како трансцендентен јазик на емоциите, на движење што зборува за самата суштина на човекот. Таква беше гала вечерта на 30 април во МНТ, додека се креваше завесата на една спектакуларна вечер на ТАНЦ ФЕСТ.
Како блескава ода на движењето, протече таа ноќ посветена на размислување за две децении танцова уметност.
Ова е еден од настаните со кои публиката се наоѓа себеси пренесена во свет каде што ефемерното станува опипливо и каде што нематеријалното наоѓа форма. Наспроти позадината на светот кој гладува за поврзување и значење, овој фестивал служи како светилиште, како изгубен рај каде безвременската убавина на балетот се испреплетува со современите струи на уметничките иновации.
Две децении, „Танц фест“ стои како доказ за трајната моќ на уметничката визија и креативната соработка. Замислен под педантното око на Матеа Мијановиќ и оживеан преку уметничкиот гениј на Рисима Рисмкин во 2005 година, овој фестивал ги надмина географските граници, воодушевувајќи ја публиката и критиката со својата неспоредлива грациозност и елеганција.
Влијанието на „Танц фест“ одекнува многу подалеку од границите на Скопје и Македонија. Со секоја прецизно селектирана програма низ годините, организаторите на фестивалот ја покажуваат непоколебливата посветеност на извонредноста, нудејќи им на публиката поглед кон авангардата на современиот балет и кореографските иновации. Од прогонувачки мелодии до пулсирачките ритми, низ овие 20 години секоја изведба служела како доказ за трајната важност на танцот како универзален јазик на изразување.
Гледајќи ги на гала вечерта сублимирано 20-те години, размислував колку во срцето на успехот на фестивалот лежи неговата способност да поттикне креативна размена меѓу уметници од различни потекла и дисциплини. Овде, танчери и кореографи од целиот свет се спојувале во прослава на трансформативната моќ на движењето. Преку нивната уметност, тие ја гостеле публиката со патувања на самооткривање и колективна интроспекција, поканувајќи ги да ги истражат длабочините на човечките емоции и искуства.
Стотици танцови трупи од повеќе од околу триесеттина земји низ годините ја претставувале својата работа во рамки на фестивалот, извршувајќи силно влијание врз развојот на современата танцова сцена во Македонија, а Управниот одбор на фестивалот, кој е составен од врвни уметници, интелектуалци и новинари, секоја година ја доделува наградата „МЕНАДА“ за животно дело во областа на танцот, во чест на сите големи танчери кои оставиле свој белег во еволуцијата на балетот и танцот како уметничка форма во Македонија. Годинава, наградата постхумно беше доделена на човекот кој ја красеше сцената, тој нескротлив дух на Марин Црвенов, титанот на македонскиот балет. Наследството на Црвенов се наѕира и денес, што е доказ за неговото трајно влијание врз генерациите танчери. Од неговите најрани денови, до неговиот раскошен пат на кариерата како водечка фигура во светот на балетот, неговата трага е вечна.
Под сеопфатната тема „Сурово: од движење до виртуозност – 20 години извонредност во современиот танц“, и на таа гала вечер фестивалот ги повика најдобрите на овој простор каде што изразувањето нема граници.
Од живописните нијанси на струшкото танцово студио „Бах“ до етеричните кореографии на Рисима Рисимкин, сцената пулсираше со беспрекорност.
Бах е сведоштво за трајното наследство на нивната менторка Тања Мојсовска – Бах. Нивната изведба, спој на класичната техника и авангардниот сензибилитет, ја пренесе публиката на патување низ аналите на времето. Од прогонувачката меланхолија на Стравински до френетичната енергија на современите ритми, секое движење беше емоција и истражување.
Почитта за уметничката брилијантност од маестралните кореографии на Рисима Рисимкин, зборуваше за суштината на нејзината славна кариера преку компилацијата „The best of “, што низ годините воодушевувале публика од Њујорк, преку Париз до Пекинг.
Со секое движење на уметниците на сцената, Рисима го надминува физичкото царство на кореографиите за да оствари патување во самите длабочини на човечката душа, будејќи емоции и израз што резонираат со публиката на длабоко ниво.
Вечерта беше крешендо со маѓепсувачката изведба на „Место. Многу посебно за неа“ на кореографката Адријана Данчевска, поставена на опседнувачките ритами на „Болеро“ на Морис Равел. Во придружба на ударната сторија на виртуозниот перкусионист, танчерите испорачаа изведба која одекна со сирова емоција.
Видовме и фрагменти од претставите „СМС (Сите мои слики), на музика на Дуке Бојаџиев, во изведба на првенката на Скопје танцовиот театар Анастасија Данчевска, „Идентитети – Историја на еден растегнат сон“ на музика на Тони Китановски, во изведба на првенците на Скопје танцовиот театар.
Овој дел на програмата заврши со изведба на кореографијата „Котел“, на музика на Тони Китановски, а ќе настапија танчерите на Скопје танцовиот театар со младите сили на Катедрата за современ танц при Универзитето „Гоце Делчев“.
Во секој чекор и со секој гест на организаторот, „Танц фест“ ја потврди својата посветеност на трајното наследство на движењето. Затоа што во светот на танцот нема граници, има само бескрајни можности кои чекаат да бидат истражени.
Рисима Рисмкин и после 20 години докажува со овој фестивал дека магијата одново се раѓа. Кај неа обичното станува извонредно, а минливиот момент е овековечен меморијата на сите што сведочат на оваа нејзина љубов кон танцот. „Танц фест“ како светски фестивал е доказ за издржливоста на луѓето кои за него сонувале и успеале да создадат славен фестивал од овој заборавен агол на светот кој само потврдува дека не мора да се имаат безгранични можности за успех, туку ореол на талент и бескрајна љубов кон професијата од оние што се осмелуваат да сонуваат.
фотограф | Драган Перковски
